ΑνΑκυκλώστε ΤώρΑ

February 2008
Mαριλeνας Aςτραπeλλου

Ακόμα και τα πιο ευτελή υλικά μπορούν να
αποτελέσουν πρώτη ύλη γιαεντυπωσιακά αντικείμενα,
όπως η κουρτίνα Cascade της Michele Brand από πλαστικά μπουκάλια
νερού, ο πολυέλαιος Tide Chandelier του Stuart Haygarth από σκουπίδια
ξεβρασμένα στην ακτή και το τραπέζι Stoolen Chair του στούντιο Uhuru Design από πεταμένα κομμάτια ξύλου
Οταν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 το radical design γινόταν η κύρια έκφραση αρχιτεκτόνων και ντιζάινερ στη Φλωρε- ντία αλλά και στις υπόλοιπες πόλεις της Ιταλίας, ο Gaetano Pesce έντυνε – κυρι- ολεκτικά – μια πολυθρόνα με κουρέλια βουτηγμένα σε φυτική κόλλα. Η Rag armchair (1972) ήταν μια παραφωνία μέσα στο επιβεβλημένο «καλό γούστο» της εποχής. Μια απαξίωση της τεχνολογίας που κάλπαζε με άπιαστες ταχύτητες. Ενα ειρωνικό όσο και ευφυές σχόλιο για τη λατρεία της κατανάλωσης. Τέσσερις δε- καετίες μετά, το radical design μοιάζει να έχει ξαναγεννηθεί, όχι ως νοσταλγική ανα- βίωση μιας εποχής αλλά ως ανάγκη μιας γενιάς να αντιμετωπίσει μέσω του ντιζάιν
το μείζον πρόβλημα των σκουπιδιών που συσσωρεύονται γύρω μας.
Χωρίς επίσημο μανιφέστο, χωρίς πυρήνες σχεδιαστικής δράσης αλλά με διάθεση πειραματισμού, οι επιδιώξεις των σχεδι- αστών θα μπορούσαν να συνοψιστούν στη
δήλωση της βρετανίδας συναδέλφου τους Michelle Brand: «Μου αρέσει να βλέπω υλικά για σχεδιασμό εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο προβλήματα». Το Cascade ανθισμένος
διακοσμητικός «καταρράκτης»,αποτε-
λείται από βάσεις πλαστικών μπουκαλιών ενωμένες μεταξύ τους από την Brand, ενώ
ο Tide Chandelier (2004) του